Γαλλία / 2022 / Marion Clauzel/ 13’
Η μαύρη κότα
Στη ζέστη του εξοχικού, ο τετράχρονος Ογκίστ νιώθει παρατημένος από τη μαμά του και στρέφει την προσοχή του στη μαύρη κότα. Πηγαίνει κάθε πρωί στο κοτέτσι, όσο νωρίτερα γίνεται, για να μαζέψει αυτός το αβγό. Αλλά μια μέρα, βρίσκει τη φωλιά εντελώς άδεια.
Ελβετία / 2024 / Marcel Barelli / 7′
Μάρθα, το τελευταίο μεταναστευτικό περιστέρι
Ένα βωβό ντοκιμαντέρ του 1910, που ανακαλύφθηκε και αποκαταστάθηκε, αφηγείται την ιστορία του μεταναστευτικού περιστεριού, του πτηνού με τον μεγαλύτερο πληθυσμό στη γη, που εξολοθρεύτηκε μέσα σε λίγες δεκαετίες από τη βαναυσότητα του ανθρώπου. Η ταινία είναι εμπλουτισμένη με την ηχητική μαρτυρία του τελευταίου μεταναστευτικού περιστεριού, της Μάρθα.
Ολλανδία / 2023 / Nils Vleugels / 15′
Απανθρωπιά
Αντιμέτωπος με ένα κόστος 700 ευρώ για να σώσει τη ζωή του ινδικού χοιριδίου της κόρης του, ο Πίτερ αναγκάζεται να επιλέξει ποιες αξίες θα μεταδώσει στο οκτάχρονο παιδί του.
Καναδάς / 2022 / Roger Gariépy / 8′
Τι ονειρεύεσαι Λεόν;
Ο Λεόν είναι γέρος, το σώμα του τον εγκαταλείπει. Κι έτσι κοιμάται. Μα πάνω απ’ όλα, ο Λεόν ονειρεύεται. Ονειρεύεται τον έρωτα και τα λουκάνικα, την ελευθερία και το να τρέχει ξέφρενα. Μια πραγματική ζωή σκύλου.
Γαλλία / 2022 / Gabriel Hénot Lefèvre / 14′
Χάνοντας τη στιγμή
Σε ένα ήσυχο, παραθαλάσσιο σανατόριο, η καθημερινότητα ενός ηλικιωμένου άνδρα ανατρέπεται όταν εμφανίζεται ένας γλάρος. Όταν το πουλί τραυματίζεται, ο άνδρας το φροντίζει για να θεραπευτεί. Η τρυφερή αυτή σχέση ξυπνά μέσα του ξεχασμένες αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια.
Τα ζώα αποτελούν διαχρονικά αγαπημένους πρωταγωνιστές του δημοφιλούς κινηματογράφου και του τηλεοπτικού περιεχομένου που απευθύνεται σε παιδιά, συχνά ως χαριτωμένοι ανθρωπόμορφοι χαρακτήρες ή ως αφορμή για περιπέτειες που υπηρετούν αποκλειστικά τις μεταφορές μιας ανθρώπινης αφήγησης, κατά τον τρόπο που πρώτος χρησιμοποίησε ο Αίσωπος.
Οι ταινίες αυτού του θεματικού κύκλου επιλέγουν μια διαφορετική διαδρομή. Επιχειρούν να ξεπεράσουν τη γοητεία του «χαριτωμένου» και να εξερευνήσουν τις βαθιές, σύνθετες και συχνά άβολες όψεις της σχέσης μας με τα ζώα. Μετατοπίζοντας το βλέμμα από τον άνθρωπο ως κέντρο της αφήγησης, μας προσκαλούν να αντιμετωπίσουμε τα ζώα όχι ως βοηθητικούς χαρακτήρες στις δικές μας ιστορίες, αλλά ως έμβια όντα με τη δική τους υπόσταση, τις δικές τους ανάγκες και τη δική τους ιστορία.