Πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο με τα χέρια; Πώς είναι να επικοινωνείς χωρίς λέξεις, αλλά με βλέμματα, κινήσεις και συναισθήματα;

Α – Β – Γ Δημοτικού

Συχνά, όταν μιλάμε στα παιδιά για την αναπηρία, στεκόμαστε σε αυτά που λείπουν ή σε αυτά που δεν μπορούν να γίνουν. Ταυτόχρονα, τείνουμε να αντιμετωπίζουμε τα άτομα με αναπηρία με μια αμηχανία που εύκολα μεταφράζεται σε λύπηση. Όμως, η πραγματική συμπερίληψη ξεκινά όταν καταλάβουμε ότι όλοι, ανεξαρτήτως σώματος ή δυνατοτήτων, μοιραζόμαστε ακριβώς τις ίδιες βασικές ανάγκες: την ανάγκη για φιλία, για παιχνίδι, για αγάπη και για αποδοχή.

Οι ταινίες αυτής της ενότητας (όπως τα To be sisters, Fly, Symphony και Touching darkness) μας καλούν να αλλάξουμε οπτική. Μέσα από την τρυφερή σχέση δύο αδελφών, από τη δύναμη της μουσικής που ξεπερνά τα εμπόδια, ή από την εμπειρία του να ψηλαφείς το σκοτάδι για να βρεις το φως, ο κινηματογράφος αναδεικνύει την αναπηρία όχι ως ελάττωμα, αλλά ως μια διαφορετική, εξίσου πολύτιμη, συνθήκη ζωής.  

Σκοπός δεν είναι να νιώσουν τα παιδιά οίκτο. Αντίθετα, οι ιστορίες αυτές λειτουργούν ως γέφυρα. Σπάνε τις προκαταλήψεις και βοηθούν τους μαθητές να δουν, πίσω από ένα αμαξίδιο, ένα ακουστικό βαρηκοΐας ή ένα λευκό μπαστούνι, απλώς έναν συμμαθητή ή έναν φίλο με τον οποίο μπορούν να παίξουν και να περπατήσουν μαζί.