Ολλανδία / 2021 / Sanna de Vries / 4’
Αντανάκλαση
Καθρέφτες καλύπτουν κάθε σπιθαμή του μικρού σπιτιού της Φιπ. Καθώς κοιτάζει το είδωλό της, εστιάζει τόσο έντονα στις ατέλειές της που κυριολεκτικά γιγαντώνονται… και τη μετατρέπουν σε ένα μεταλλαγμένο ον.
Ισπανία / 2020 / Carmen Córdoba González / 9′
Ρομπέρτο
Έχουν περάσει 15 χρόνια και ο Ρομπέρτο είναι ακόμα ερωτευμένος με τη γειτόνισσά του, όμως εκείνη προτιμάει να κρύβεται, καθώς ντρέπεται για το σώμα της. Με την τέχνη του κι ένα παλιό μπουγαδόσχοινο ως μοναδικά μέσα επικοινωνίας, ο Ρομπέρτο θα ωθήσει την αγαπημένη του να αντιμετωπίσει τους δαίμονές της μια για πάντα.
Ολλανδία / 2021 / Lotte Salomons / 4′
Καημός
Οταν η μητέρα τουChris εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνος, αυτός και ο πατέρας του, ο Toon,έρχονται και οι δύο αντιμέτωποι με μεγάλη θλίψη. Ενώ ο Chris μπορεί να κλάψει και να εκφράσει τα συναισθήματά του, οToon κυριολεκτικά καταπίνει τα δάκρυά του.
Ολλανδία / 2025 / Vera van Wolferen/ 18′
Στις μαύρες μου
Όταν η Σινέλι, μια τελειομανής πασχαλίτσα, βλέπει τον ζηλιάρη γείτονα, τον Πέρι την κατσαρίδα, να κλέβει το κέλυφός της, βυθίζεται σε κατάθλιψη. Καθώς ο Πέρι ανακαλύπτει το βάρος του να ζεις τη φαινομενικά άψογη ζωή της Σινέλι, αυτή συνειδητοποιεί πως η πραγματική της αξία ξεπερνά κατά πολύ το όμορφό της κέλυφος..
Γαλλία, Ισπανία / 2020 / Jose Prats, Alvaro Robles / 12′
Ο Γυρίνος
Σε μια σχολική εκδρομή σε ένα δασικό καταφύγιο, η δεκάχρονη Μαρλέν δυσκολεύεται να αποδεχτεί τις αλλαγές στο σώμα της καθώς μπαίνει στην εφηβεία. Ντρέπεται για το στήθος της και κρύβεται κάτω από φαρδιά φούτερ. Όταν τα παιδιά κοροϊδεύουν έναν παράξενα ανεπτυγμένο γυρίνο, η Μαρλέν ταυτίζεται μαζί του και αποφασίζει να τον ελευθερώσει.
Για τα παιδιά, ο εσωτερικός κόσμος είναι συχνά ένα αχαρτογράφητο και τρομακτικό τοπίο. Σε αντίθεση με έναν σωματικό τραυματισμό που φαίνεται, τα συναισθηματικά τραύματα, τα άγχη και οι φόβοι είναι αόρατα. Συχνά απαιτούμε από τα παιδιά να «είναι χαρούμενα» ή να «μην κλαίνε», αγνοώντας ότι η ψυχική ανθεκτικότητα δεν χτίζεται με την καταπίεση, αλλά με την αναγνώριση και την αποδοχή όλων των συναισθημάτων.
Οι ταινίες αυτού του θεματικού κύκλου (όπως τα I’m not afraid!, Smile, Don’t Blow it Up και Umbrellas) λειτουργούν ως ένας ασφαλής μεγεθυντικός φακός. Αποφεύγοντας τα κλισέ του «όλα θα πάνε καλά», δίνουν χρώμα και μορφή στα πιο δύσκολα συναισθήματα. Μας δείχνουν χαρακτήρες που παλεύουν με τις ανασφάλειές τους, που βυθίζονται (όπως στο Down in the Dumps), που θυμώνουν και που μαθαίνουν να προστατεύουν τον εαυτό τους.
Μέσα από τον μαγικό ρεαλισμό και το animation, η σκοτεινή αίθουσα μετατρέπεται σε ένα πεδίο κατανόησης. Οι ιστορίες αυτές δεν προσφέρουν μαγικές λύσεις, αλλά κάτι πολύ πιο πολύτιμο: την παρηγορητική διαπίστωση ότι είναι απολύτως εντάξει να μην είμαστε πάντα εντάξει, και πως κανένα συναίσθημα δεν είναι τόσο τρομακτικό όταν επιτέλους το κοιτάξουμε κατάματα.